دشنه آفتاب، تیرگی اطاق را می شکافد

 مرا از آغوش خواب می رباید

و براندوه کسالت می نشاند

به ساحل تکرار که میرسم

خواب های آبی غرق می شوند

و من با بیداری، مرده می مانم