دشنه آفتاب، تیرگی اطاق را می شکافد

 مرا از آغوش خواب می رباید

و براندوه کسالت می نشاند

به ساحل تکرار که میرسم

خواب های آبی غرق می شوند

و من با بیداری، مرده می مانم

در این شهر، راه که می روم 

بر رد غم پا می گذارم 

و خاکستر فریادهایی که 

زمین و آسمانشان را به آتش کشید 

بر سرم فرو می ریزد...